غرق در نور 

در فاصله دور ، به اندازه سر سوزني نور ديدم . توده سياه دور و برم كم كم به شكل تونلي درآمد و احساس كردم از ميان تونل با سرعتي بيش از پيش به طرف نور مي روم . به طور غريزي به سمت آن نور جذب مي شدم ، هر چند ، باز هم احساس كردم همه آنهاي ديگر جذب نشدند . با رسيدن به نور متوجه شدم پيكر مردي در ميان ايستاده و نور در اطرافش پرتو افشاني مي كند . وقتي نزديك تر شدم نور درخشان شد . درخششي كه قابل توصيف نيست ، درخشانتر از آفتاب و مي دانستم كه چشم مادي نمي تواند به اين نور نگاه كند و كور نشود . تنها چشم روحي مي توانست اين نور را تحمل و درك كند نزديك تر كه شدم ، به وضعيت ايستاده در آمدم . ديدم نور بلافصل اطراف او ، طلايي رنگ بود ، انگار همه پيكرش در اطراف خود هاله اي طلايي رنگ داشت . ديدم كه هاله طلايي از اطراف او ساطع مي شد و به صورت سپيدي درخشان باشكوهي ، تا شعاعي در اطراف او پراكنده مي شد . حس كردم اين نور سپيد با نور من ادغام شد ، دقيقا ، و حس كردم نور من به طرف نور او جذب شد . انگار دو چراغ در اتاقي روشن باشند و نورشان با هم يكي شود . نمي شود گفت كه نور يكي در كجا تمام مي شود و نور ديگري از كجا آغاز مي شود ، آنها به يك نور تبديل مي شوند . هر چند كه نور او بسيار درخشان تر از نور من بود ، مي فهميدم كه نور من هم هردويمان را روشن مي كند . همچنان كه نور ما يكي مي شد ، حس مي كردم كه تحت حفاظت او قرار گرفته ام ، و عالي ترين درجه غليان عشق را احساس كردم .

اين بي قيد و شرط ترين عشقي بود كه تا كنون حس كرده بودم . ديدم كه آغوش گشوده تا مرا در بر بگيرد . به طرفش رفتم و كاملا در آغوشش جا گرفتم و بارها و بارها گفتم :‌( به خانه رسيدم ، به خانه رسيدم ، بالاخره به خانه رسيدم . ) روح بي كرانش را احساس كردم و فهميدم كه همواره بخشي از وجودش بوده ام . فهميدم كه در واقع هرگز از او جدا نبوده ام . فهميدم كه لياقت بودن با او ، در آغوش قرار گرفتن او را دارم . فهميدم كه او از همه گناهان و تقصيرات من با خبر بود ، اما ديگر اهميت نداشت . او فقط مي خواست مرا در بر بگيرد و مرا در عشق خود سهيم كند ، من هم مي خواستم او را در عشق خود سهيم كنم .

معلوم بود كه او كيست . دانستم كه او منجي من بود . او عيسي مسيح بود كه هميشه ، حتي وقتي كه فكر مي كردم از من متنفر است ، دوستم داشته است . او نفس زندگي ، نفس عشق بود و عشق او مرا سرشار از شادي مي كرد . فهميدم كه از ابتدا و از مدتها پيش از زندگيم بر روي زمين او را مي شناختم ، چون روحم او را به ياد داشت .

همه عمر از او ترسيده بودم ، اكنون مي ديدم ، كه او بهترين دوستم بود . آغوشش را آرام گشود و گذاشت آنقدر از او فاصله بگيرم كه بتوانم در چشمش نگاه كنم .

و گفت : ( مرگ تو موقت بود ، هنوز زمان مردن تو نرسيده است . ) تا كنون هيچ كلامي به اين حد در من نفوذ نكرده بود . تا آن زمان ، هدفي براي زندگي نمي شناختم . فقط سلانه سلانه راه مي رفتم و دنبال محبت و خوبي بودم ، اما واقعا هيچوقت نمي فهميدم اعمالم درست است يا نه . اكنون از خلال كلمات او ، ماموريتي ، هدفي را احساس مي كردم . نمي دانستم چيست ، اما مي فهميدم كه زندگيم روي زمين ، بي معني نبوده است .

هنوز زمان مردن من نرسيده بود . زمان مردن من وقتي مي رسيد كه ماموريتم ، هدفم ، ( معني ) زندگيم ، به انجام رسيده باشد . وجود من بر روي زمين دليلي داشت . اما روحم علي رغم فهميدن اين موضوع ، نافرماني مي كرد . يعني بايد برمي گشتم ؟ ( نه ، ديگر هرگز نمي توانم تو را ترك كنم . )

او منظورم را فهميد ، و عشق و پذيرشش نسبت به من هرگز متزلزل نشد . افكارم ادامه يافت : ( آيا اين عيسي ، همان موجودي است كه همه عمر از او مي ترسيدم ؟ ابدا شبيه به آن چيزي كه فكر مي كردم نيست . او سرشار از عشق است .

سوالات يكي يكي به ذهنم خطور كرد . مي خواستم بدانم چرا به آن صورت مرده بودم ، نه اينكه چرا پيش از وقت مرده بودم ، بلكه چطور روحم پيش از قيامت پيش او رفته بود . هنوز زير بار تعليمات و اعتقادات كودكيم دست و پا مي زدم . اكنون نور او ذهنم را پر مي كرد و به سوالاتم ، حتي پيش از آنكه به طور كامل پرسيده شوند ، جواب گفته مي شد . نور او معرفت بود . مي توانست مرا سرشار از حقيقت كند . وقتي به يقين رسيدم و نور او در وجودم جاري شد ، سوالها با سرعتي كه فكرش را نمي كردم ، طرح شد و به همان سرعت هم جواب داده شد . جوابها مطلق و كامل بود . من در واهمه هايم مرگ را بد فهميده بودم ، انتظار چيزي غير از اين را داشتم . هرگز قرار نبود كه گور جاي روح باشد ، گور مختص جسم است . مرا به خاطر كج فهمي هايم محاكمه نكردند . فقط حقيقتي ساده و زنده ، جاي اشتباهم را گرفت . فهميدم كه او مظهر خدا بود ، و فهميدم كه پيش از خلقت جهان خواسته بود كه منجي ما باشد . نقش او را در زمين درك كردم ، يا بهتر بگويم ( به ياد آوردم ) ماموريت او اين بود كه به زمين بيايد و عشق را تعليم دهد . اين معرفتي بود كه تداعي مي شد . مطالبي از مدتها پيش از زندگي بر روي زمين به يادم آمد ، مطالبي كه هنگام تولد عمدا به وسيله ( حجاب ) فراموشي ، از خاطرم محو شده بود .

ادامه دارد...

غرق در نور

بتي جين ايدي

حتماً دوباره خوابم برده بود، اما نه طولاني ، چون ساعت هنوز نه و نيم بود. بعد ناگهان با حالت عجيبي بيار شدم. به حكم غريزه از خطر قريب الوقوعي آگاه بودم . به دور و بر اتاق نگاه كردم. در نيمه باز بود. چراغ كم نور بالاي دستشويي كنار در، هنوز روشن بود. به دقت گوش به زنگ بودم و مي ترسيدم. حس كردم تنها هستم و احساس مي كردم جسمم دم به دم ضعيفتر مي شود.

خود را به طرف سيم كنار تخت كشيدم كه پرستار را صدا كنم . اما هر چه سعي كردم نتوانستم تكان بخورم. احساس كردم به شدت تحليل مي روم. مثل آنكه آخرين قطره هاي خونم را مي كشند. صداي وزوز آهسته اي در سرم شنيدم و همچنان تحليل رفتم تا اينكه حس كردم بدنم بي حركت و بيجان شد.

بعد موجي از انرژي در درونم احساس كردم. يك چيزي تركيد، يا ول شد، و انگار يك آهنرباي عظيم روحم را يكدفعه از سينه ام بيرون كشيد و به سمت بالا جذب كرد. اولين برداشتم اين بود كه آزاد شدم. در اين تجربه هيچ چيز عير عادي وجود نداشت. من در بالاي تخت، كنار سقف شناور بودم. احساس آزادي نامحدود مي كردم، انگار براي هميشه مرده بودم. برگشتم و ديدم جسدي روي تخت خوابيده. كنجكاو شدم ببينم كيست و فورا به طرف پايين رفتم. چون مدتي به عنوان بهيار، كار كرده بودم، ظاهر يك مرده را خوب تشخيص مي دادم. وقتي به صورتش نزديكتر شدمفورا فهميد كه بيجان است. بعد فهميدم كه خودم هستم. جسد خودم روي تخت بود. غافلگير نشدم و نترسيدم، فقط دلم به حالش سوخت.

جوانتر و زيبا تر از صورتي بود كه به ياد داشتم و حالا مرده بود. مثل اين بود كه لباس كهنه اي را در آورده و براي هميشه كار گذاشته باشم.اسباب تاسف بود چون هنوز لباس خوبي بود، هنز كاملا به درد مي خورد. فهميدم كه پيش از اين هيچگاه خود را سه بعدي نديده بودم،من فقط خود را در آينه ديده بودم كه يك سطح صاف است. اما با چشم روح ابعادي را مي توان ديد كه چشم جسم فاني نمي بيند. در يك نگاه جسمم را از همه طرف ديدم، از رو به رو، از پشت، از دو طرف.

زوايايي از صورتم را ديدم كه هيچ وقت از آن خبر نداشتم. ديدن اين زوايا، ديدم را كامل و يكپارچه مي كرد. شايد به همين علت بود كه اول خودم را نشناختم.بدن جديد من بي وزن و فوق العاده سيار بود، و من مجذوب وضعيت جديدم شده بودم. با اينكه تا چند لحظه پيش جاي جراحيم درد مي كرد،در اين لحظه هيچ ناراحتي نداشتم . از هرجهت كامل بودم. با خود فكر كردم: « من در حقيقت اين هستم»

دوباره متوجه جسم سابقم شدم. متوجه شدم كه كسي نمي داند من مرده ام، حس كردم بايد فورا به كسي بگويم. فكر كردم « من مرده ام و كسي اينجا نيست كه بفهمد.» اما هنوز از جا نجنبيده بودم كه ناگهان 3 مرد در كنارم ظاهر شدند. آنها ردا هاي زيبايي به رنگ قهوه اي روشن پوشيده بودند و يكيشان شبكلاه مخصوص كشيش ها را به سر داشت. هر كدام يك كمربند قيطاني طلايي رنگ دور كمرشان بسته بودند كه دو سرش آويزان بود. مي درخشيدند، اما نه بيش از حد. بعد متوجه شدم درخشش كمي هم از وجود من بيرون آمد و نور هاي ما در هم ادغام شد و احاطه مان كرد.

من نمي ترسيدم. مردها ظاهرا هفتاد يا هشتاد ساله بودند. اما من كمابيش مي دانستم كه مقياس زماني آن ها با مال زمين فرق مي كند. استنباطم اين بود كه آن ها بسيار پيرتر از هفتاد يا هشتاد ساله هستند، آنها باستاني اند. در آنها معرفت، معنويت، و عقل زياد احساس كردم. فكر كردم علت ظاهر شدنشان با ردا هم اين بوده كه اين صفات را تداعي كنند. به خاطر نوع لباسشان فكر كردم راهب هستند، و مي دانستند كه مي توانم به آن ها اعتماد كنم. با من حرف زدند.

 گفتند ك در« ابديت ها» همراهم بوده اند. درست مني فهميدم. مدتها طول كشيده بود تا معني ابديت رابفهمم، ابديتها كه ديگر جاي خود داشت. براي من ابديت هميشه در آينده قرار داشت، اما اين موجودات مي گفتند كه در ابديت هاي گذشته با من بوده اند. درك ابديت در گذشته مشكلتر بود . بعد كم كم در ذهنم تصاويري ديدم مربوط به زمان هاي گذشته، تصاويري از حيات پيش از زندگي روي زمين، تصاويري از رابطه ام با اين 3 مرد در «گذشته» به مرور كه اين صحنه ها در ذهنم آشكار شد، فهميدم كه ما در واقع طي ابديتها،يكديگر را مي شناختيم. به هيجان آمده بودم. واقعيت زندگي پيش از زمين، در ذهنم متبلور شد. و ديدم مرگ در حقيقت تولدي دوباره است در حيات والاتر درك و معرفت، كه در گذشته و آينده زمان امتداد مي يابد. و فهميدم كه آن ها بهترين دوستانم در حيا والاتر من هستند و خودشان خواسته اند كه همراهم باشند. شرح دادند كه آنها و فرشته هاي ديگر ، فرشته هاي نگهبان من در زندگي روي زمين بوده اند. اما من احساس كردم كه اين 3 نفر با منخصوصيت ديگري داشتند و «فرشته هاي مددكار» من هم بودند.

ادامه دارد.....

کتاب غرق در نور

بتی جی . ایدی